طیف مواد فلزی مورد استفاده در ساخت ظروف پخت و پز بسیار محدود است. زیرا قابلمه به هدایت حرارتی خوب و خواص شیمیایی پایدار نیاز دارد، در غیر این صورت طعم غذای اجاق گاز تغییر می کند. بسیاری از فلزات هدایت حرارتی خوبی دارند، اما از نظر شیمیایی بیش از حد ناپایدار هستند، بنابراین برای پختن غذا مناسب نیستند. اما در برخی موارد، گلدان را می توان از یک ماده فلزی بسیار ناپایدار ساخته و سپس با لایه ای از مواد پایدار دیگر پوشش داد. پنج فلز رایج ظروف پخت و پز در بازار وجود دارد که عبارتند از آلومینیوم، مس، فولاد ضد زنگ، چدن و ​​فولاد کربن. در این مقاله، آنها را یکی یکی معرفی می کنم، چند نمونه را نشان می دهم و در مورد مزایا و معایب هر کدام بحث می کنم.

چه به دنبال ظروف باکیفیت باشید و چه ظروف چند منظوره، مانند مجموعه ظروف قابل رویت, ظروف آشپزی دسته قابل جابجایی, ظروف آلومینیومی ریخته گریو غیره، باید عوامل مهم زیر را در نظر بگیرید. این عوامل عمدتاً شامل توزیع گرما، ظرفیت حرارتی، سازگاری القایی و واکنش پذیری هستند.

آلومینیوم

امروزه آلومینیوم یکی از محبوب ترین مواد ماهیتابه ای است. آلومینیوم فلزی با هدایت حرارتی عالی است. زنگ نمی زند و در برابر بسیاری از اشکال خوردگی مقاوم است. قوطی های آلومینیومی در صورت تماس با برخی از غذاهای ترش طعم غذا را تغییر می دهند. آلومینیوم عموماً به صورت کشیده، دایکاست یا آنودایز وجود دارد. آلومینیوم کشیده شده توسط مهر زنی چرخشی تشکیل می شود. به دلیل ماهیت نرم این فلز، عموماً از آلیاژ آلومینیوم با منیزیم، مس یا برنز برای افزایش استحکام آن ساخته می شود. آلومینیوم کشیده به طور گسترده در بشقاب های پخت، بشقاب های آب میوه، تابه های کیک، قابلمه های سوپ، قابلمه های بخار، قابلمه های ماکارونی و حتی واک ها استفاده می شود.

قالب‌های دایکاست اغلب ضخیم‌تر از قالب‌های کش‌دار هستند، که آن‌ها را برای قابلمه‌های سوپ، قابلمه هلندی و تابه‌های پخت سنگین مناسب‌تر می‌کند. زیرا تابه آلومینیومی دایکاست منافذ عملکردی قابل مشاهده میکروسکوپی را در فرآیند ریخته گری ایجاد می کند، هدایت حرارتی آن کمتر از هدایت حرارتی است. تابه آلومینیومی کشیده.

آلومینیوم آنودایز شده به طور طبیعی دارای لایه ای از اکسید آلومینیوم است که سخت است و واکنش آن با مواد دیگر دشوار است. این تکنیک اغلب برای ساخت دیگ های آبمیوه، دیگ های آبخوری، دیگ های پخت و دیگ های پخت هلندی استفاده می شود.

انواع مختلفی از قابلمه های آلومینیومی وجود دارد، از جمله ظروف پخت نچسب آلومینیومی روی هم, ظروف قابل جدا شدن آلومینیومی پرس, ظروف قابل جدا شدن آلومینیومی ریخته گری و ظروف آلومینیومی فورج.

آلومینیوم از نظر بافت سبک، از نظر اتلاف گرما خوب و ارزان است. عیب آن این است که عایق حرارتی آن خوب نیست و فلز نرم است و به راحتی خراشیده و فرو می رود.

با افزایش محبوبیت اجاق‌های القایی، تولیدکنندگان ظروف از اجاق‌های آشپزی استفاده می‌کنند تابه های پخت فولاد ضد زنگ در کف تابه از آنجایی که فولاد حاوی آهن است، می توان از تابه های آلومینیومی با دیسک برای پخت القایی استفاده کرد.

فلز مس

اگرچه مس در دفع گرما عالی است، اما سنگین و گران است. در مقایسه با آلومینیوم، مس دارای چگالی بسیار بالایی است که این نیز دلیل مهمی برای دوام ظروف مسی است. معایب مس قابل توجه است. در محدوده حسی قابل استفاده نیست و با غذاهای اسیدی واکنش نشان می دهد.

چدن

ظروف چدنی به آرامی گرم می شوند، اما زمانی که دما بالا رفت، می توانند در برابر دمای بالا مقاومت کنند. بنابراین یک قابلمه ایده آل برای گرم کردن در دمای گرم است. به عنوان یک ماده واکنش پذیر، مستعد واکنش های شیمیایی با غذاهای خاص است. علاوه بر این، برخی از غذاها مانند اسفناج با پختن روی چدن قرمز سیاه می شوند. تابه چدنی یک ماده متخلخل است که به راحتی زنگ می زند.

فولاد کربن

در سال های اخیر، فولاد کربنی به عنوان جایگزین سبک وزن برای چدن، توجه زیادی را به خود جلب کرده است. ظروف پخت و پز از فولاد کربنی نازک تر هستند و کار با آن راحت تر است. عیب این است که حفظ حرارت کاهش می یابد و رسانایی حرارتی بسیار خوب نیست که باعث می شود برخی از غذاها به طور یکنواخت پخته شوند.

فولاد ضد زنگ

مزیت فولاد ضد زنگ این است که در برابر خوردگی مقاوم بوده و به راحتی خراشیده و فرورفته نمی شود. نقطه ضعف استفاده از فولاد ضد زنگ برای پخت و پز این است که هدایت گرما بسیار ضعیف است. بنابراین، گلدان های فولادی ضد زنگ معمولاً حرارت را با مس یا آلومینیوم در قسمت زیرین هدایت می کنند.