Nawadnianie kroplowe różni się od nawadniania za pomocą zraszaczy i głowic zraszających. Te ostatnie nawadniają całą powierzchnię pokrycia, podczas gdy nawadnianie kropelkowe nawadnia tylko obszar strefy korzeniowej. Nawadnianie kroplowe umożliwia nawadnianie roślin bez konieczności stosowania jej na otaczające obszary, które mogą nie wymagać podlewania. Umożliwia także nawadnianie o każdej porze dnia, ponieważ liście rośliny nigdy nie zamoczą się, co praktycznie eliminuje ryzyko chorób. Ponieważ woda doprowadzana jest bezpośrednio do gruntu, systemy takie są bardzo wydajne.

Emitery kropelkowe pozwalają regulować ilość wody „wypuszczanej” z linii nawadniającej. Są zaprojektowane w taki sposób, że emitują wodę ze stosunkowo stałym natężeniem przepływu, niezależnie od ciśnienia.

Jeśli rura ma wywiercone otwory w regularnych odstępach, np. w każdej stopie, to gdy woda zostanie dostarczona do jednego końca rury, woda wyemitowana przez otwór znajdujący się najbliżej źródła wody wyemituje pewną ilość wody. Każdy kolejny otwór w rurze będzie emitował nieco mniej wody, ponieważ ciśnienie będzie tym mniejsze w miarę oddalania się od źródła wody. Jeśli jednak umieścisz emitery w każdym otworze wzdłuż rury, wszystkie emitery kroplowe będą emitować mniej więcej taką samą ilość wody.

Emitery kroplowe są dostępne w różnych kształtach, rozmiarach i kolorach. Niektóre z typowych natężeń przepływu to 0,5 galona (lub dwa litry) na godzinę, 1 galon (lub 4 litry) na godzinę i 2 galony (lub 8 litrów) na godzinę. Emitery o wszystkich trzech natężeniach przepływu można umieścić na tym samym odcinku rurki kroplowej, a każdy z nich będzie emitował ilość wody odpowiadającą ich natężeniu przepływu. Sposób oznaczania natężenia przepływu emitera zależy od tego, czy są one sprzedawane w USA (galony), czy za granicą (litry). Niektóre emitery mają wiele emiterów wylotowych, do których można podłączyć 5 lub 6 sztuk ¼ calowe rurki spaghetti do dostarczania wody do kilku roślin lub doniczek.